Μάνος Χατζημαλωνάς: «Όταν μιλάς θεραπεύεσαι και όταν ακούς θεραπεύεις»

Η Έλενα Παπαβασιλείου φιλοξένησε στο EQ τον ψυχολόγο - ψυχοθεραπευτή Μάνο Χατζημαλωνά ο οποίος κατέθεσε την δική του οπτική για όλα τα θέματα που ταλανίζουν την ψυχική υγεία όλων μας στην γρήγορη και εύπεπτη εποχή που διανύουμε.

Μιλώντας για την εμπειρία του Stand up therapy είπε: «Αυτές οι παραστάσεις ήταν μια αποκάλυψη για εμένα, μου έχουν αλλάξει τη ζωή, έχουν συνδέσει παλιά παιδικά βιώματα με κάτι το οποίο είναι πιο ώριμο, αλλά παραμένει παιδαριώδες και αφελές. Αυτές οι αναπαραστάσεις θεραπείας, έχουν να κάνουν με όλα αυτά που διαχρονικά ο ανθρώπινος πολιτισμός θεσμοθέτησε ως αντισώματα απέναντι σε αυτά τα οποία μας φέρνει ο καιρός και τις φθορές της ψυχής και του σώματός μας. Νέα γνώση μπορεί να εγείρει τους δημιουργικούς ζωμούς ενός ανθρώπου. Έπειτα οι αγκαλιές, η κοινή συναίσθηση, το γέλιο, το οποίο αναδύθηκε στην αρχαία Ελλάδα, την ίδια ακριβώς περίοδο με την τραγωδία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο γιατί ένα αστείο προϋποθέτει πόνο».

Και συνέχισε αναφερόμενος στο πόσο έχουν αλλάξει οι εποχές: «Η πρώτη κίνηση που έκανε ο άνθρωπος παλιά, την εποχή της γειτονιάς ή των σπηλαίων ήταν να ξυπνήσουμε και να ανταμώσουμε ένα ζευγάρι μάτια και να σκουντηθούμε να δούμε «είναι ζωντανός ο διπλανός μου;». Ποτέ δεν κοιμόμασταν μόνοι. Αυτό είναι πολυτέλεια των τελευταίων 100 ετών ίσως. Αυτή η ανάγκη να κοινωνικοποιηθούμε μόλις ξυπνάμε μας φέρνει πρόχειρο το υποκατάστατο της οθόνης και είναι καταστροφικό. Αν είσαι εκτεθειμένος στα σόσιαλ μην το κάνεις την πρώτη και τελευταία ώρα της μέρας σου. Γιατί οι άμυνές σου είναι πολύ πιο χαμηλές ώστε να υποβαθμίσεις και να παραβλέψεις το όποιο μήνυμα και την όποια ιστορία. Από την ασφαλή φωλιά του υπνοδωματίου σου να δεις μια σκηνή που θα βάλει σε μια ρύθμιση το νευρικό σύστημα, σε καθιστά σε υπερένταση ψυχοσωματική που μόνο καλό δεν κάνει».

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο διακεκριμένος ψυχολόγος και συνθετικός ψυχοθεραπευτής ανέφερε: «Είμαστε φτιαγμένοι να συνδεόμαστε επειδή αντιμετωπίζουμε τις ίδιες κρίσεις. Όπως συνηθίζω να λέω «όταν μιλάς θεραπεύεσαι και όταν ακούς θεραπεύεις». Και όταν συλλάβεις ότι δεν είναι δικό σου το πρόβλημα αυτό, αλλά είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να το επικοινωνείς με κάποιο τρόπο όσο και να σε παγώνει... Πόσες συναλλαγές με ξένους καμιά φορά είναι πιο ποιοτικές και έχουν μεγαλύτερο νόημα και ανακουφίζουν. Άρα αυτό το οποίο μας βγαίνει αυθόρμητα και ακόμα υπάρχει στον κόσμο ως ένα γλυκό φρούτο της ανθρώπινης συναναστροφής θα πρέπει να το φέρουμε και να το συστηματοποιήσουμε».

Το μήνυμα που θα ήθελε να περάσει; «Για να έρθει κάποιος πιο κοντά σε μια ολοκληρωμένη εκδοχή του εαυτού του θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να ριψοκινδυνεύσει. Αν θέλουμε όλοι να κρατάμε σαν να είναι κτήμα μας ό,τι έχουμε αποκτήσει και όχι μόνο τα άσχημα αλλά και τα καλά, αυτή είναι η εύκολη λύση. Θα παραμερίσεις το άσχημο και θα κρατήσεις το καλό. Αλλά τι γίνεται όμως όταν πρέπει να αφήσεις το καλό που ήταν χρήσιμο σε άλλο στάδιο ενηλικίωσής σου και να δεσμευτείς σε κάτι άλλο; Τι να την κάνουμε την ελευθερία αν δεν μας οδηγήσει σε δέσμευση; Ξέρουμε ότι η ελευθερία σκοτώνει πιο γρήγορα από τον θάνατο αν δεν οδηγήσει σε δέσμευση».